Μαρία Γκούτρα
Μουσειολόγος
mariagoutra@gmail.com
Η Μαρία Γκούτρα είναι Μουσειολόγος. Σπούδασε Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και Μουσειολογία στο Πανεπιστήμιο του Leiden στην Ολλανδία. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα είναι: σχέσεις αρχιτεκτονικής και μουσειολογίας, τα μουσεία στο αστικό περιβάλλον τους, εφήμερες καλλιτεχνικές παρεμβάσεις στο δημόσιο χώρο. Τα τελευταία οκτώ χρόνια διερεύνησε τις παραστατικές τέχνες σε διάφορες κατευθύνσεις. Έχει παρακολουθήσει εργαστήρια σωματικού θεάτρου, χοροθεάτρου, θεατρικού παιχνιδιού, performance art και σύγχρονης τέχνης. Συνεχίζει τις σπουδές της στο Μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, Έρευνα στην Αρχιτεκτονική: Σχεδιασμός- Xώρος- Πολιτισμός.
————————————————————————-
Στο πλαίσιο των σπουδών της στο Εργαστήριο Σκηνογραφίας LSA, η Μαρία ασχολήθηκε με το έργο Το Κουκλόσπιτο του Χένρικ Ίψεν, δημιουργώντας βίντεο-εγκατάσταση.
Απόσπασμα από το έργο
Νόρα (σηκώνει την τσάντα της): Αχ, Τόρβαλντ! Τότε θα έπρεπε να γίνει το θαύμα των θαυμάτων.
Τόρβαλντ: Το θαύμα των θαυμάτων!
Νόρα: Εσύ κι εγώ θα έπρεπε να αλλάξουμε τόσο πολύ… Αχ, Τόρβαλντ, δεν πιστεύω στα θαύματα πια.
Στη βίντεο-εγκατάσταση, η σκηνή του θεάτρου μεταμορφώνεται σε ένα περιβάλλον πολλαπλών οθονών που περιβάλλουν τον θεατή. Με το άνοιγμα της πόρτας, ο επισκέπτης εισέρχεται στο εσωτερικό ενός βιωματικού χώρου, στον οποίο δεν παρακολουθεί απλώς, αλλά συμμετέχει ενεργά.
Δώδεκα διαφορετικά βίντεο συνθέτουν ένα οπτικό ημερολόγιο της ζωής της Νόρας. Η ηρωίδα είναι διαρκώς παρούσα μέσα σε αυτό το πολυεπίπεδο περιβάλλον, προσκαλώντας τους θεατές να μοιραστούν μαζί της στιγμές, μνήμες και κρίσιμες αποφάσεις της προσωπικής της διαδρομής.
Σε συνέχεια των σπουδών της στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, Έρευνα στην Αρχιτεκτονική: Σχεδιασμός – Χώρος – Πολιτισμός, η Μαρία δημιούργησε την εγκατάσταση GARDENS: Wild & Cultivated, μέσα από την οποία διερευνά την έννοια του αυτοπορτραίτου ως χωρικής εμπειρίας. Εστιάζοντας στον «κήπο» ως μικρόκοσμο και ως δυναμικό τόπο μετάβασης, η εγκατάσταση προτείνει μια προσέγγιση όπου η μνήμη, οι αισθήσεις και η κίνηση του θεατή γίνονται βασικά εργαλεία ανάγνωσης του χώρου.
Ο διάδρομος του Εργαστηρίου Πλαστικής του ΕΜΠ μεταμορφώθηκε σε ένα περιβάλλον αρώματος, ήχου και υλικότητας, μέσα από δοκιμαστικούς σωλήνες και γυάλινες φιάλες που λειτουργούν σαν φορείς μικρών θραυσμάτων μνήμης. Σε συνδυασμό με ηχητικά ίχνη από το ίδιο το εργαστήριο, ο χώρος αποκτά μια πολυαισθητηριακή διάσταση που καλεί τον θεατή σε μια ήρεμη αλλά βαθιά βιωματική περιπλάνηση.
Η πορεία προς την εγκατάσταση —η κάθοδος της σκάλας και η σιωπηλή είσοδος— εντείνει την αίσθηση μετάβασης, τοποθετώντας τον θεατή σε έναν τόπο αποκομμένο από τον έξω κόσμο, όπου η ελεύθερη κίνηση και η προσωπική ανάγνωση γίνονται κεντρικά στοιχεία της εμπειρίας.
