Γεωργία Δίπλα

Ενδυματολόγος

gew_di@hotmail.com

 6978843877

΄Το κοστούμι στο σύγχρονο θέατρο και το χορό’, Νοέμβριος- Δεκέμβριος 2016/ ‘Ηεργαλειοθήκη του ενδυματολόγου’, Ιανουάριος-Μάιος 2020

Η Γεωργία Δίπλα είναι απόφοιτη Σχεδίου Μόδας του ΔΙΕΚ Γαλατσίου. Το 2018, συμμετείχε σε επίδειξη μόδας, στο πολιτιστικό κέντρο «Καμίνι», με την προσωπική της κολεξιόν «Tropical Urbanism». Το 2016, παρακολούθησε το δίμηνο εργαστήριο για ‘το κοστούμι στο θέατρο και το χορό’, στο εργαστήριο σκηνογραφίας της Μαρίας Χανιωτάκη (LSA). Ανέλαβε την οργάνωση παραγωγής της θεατρικής παράστασης «Το Νάνι», του Πρόδρομου Τροχίδη, στο θέατρο Φούρνος. Το 2019, εργάστηκε ως ενδυματολόγος στην παιδική παράσταση, «Η απειλή των Κόουζ» του Βασίλη Παπαδημητρίου. Το 2020, παρακολούθησε το πεντάμηνο εργαστήριο ‘Η εργαλειοθήκη του ενδυματολόγου’ με τη Μυρτώ Σαρμά . Το 2020-2021 πραγματοποίησε την πρακτική της άσκηση στο εργαστήριο ενδυμάτων ‘Lovecuts’. Το2021 εργάστηκε ως βοηθός ενδυματολόγου για την παράσταση «Έρωτες Θεών» του Αντώνη Διαμαντή, στο Αρχαιολογικό μουσείο Ηρακλείου Κρήτης.Το 2022 εργάστηκε ως ενδυματολόγος στη χορευτική performance «This is not a profile», της Στάλης Συμεών, καθώς και στην παράσταση χορού «Blue Beyond», της Ελεονώρας Σιαράβα, στο Θέατρο Θησείον και το ΚΘΒΕ. Το 2023 εργάστηκε ως ενδυματολόγος στην παράσταση χορού «Eternally alive», της Στάλης Συμεών, στο χώρο Μ54 και στο φεστιβάλ «On bodies», στη στέγη χορού Λευκωσίας. Το 2024 εργάστηκε ως ενδυματολόγος στη μικρού μήκους ταινία «True blood», της Ευγενίας Τσαμάκου. Το 2025 εργάστηκε ως ενδυματολογος και κατασκευάστρια σκηνικών στην παράσταση «Η νοσταλγός», του Σπύρου Δασκαλάκη, στο θέατρο Επί Κολωνώ.

Έργο κατά τη διάρκεια της φοίτησης  στο Εργαστήριο LSA 

Στο πλαίσιο του πεντάμηνου εργαστηρίου, «Η εργαλειοθήκη του ενδυματολόγου» με τη Μυρτώ Σαρμά, στο lsa, προσεγγίσαμε το θεατρικό έργο «Όπερα της Πεντάρας» του Μπρεχτ. Προσπαθώντας να εμβαθύνουμε σε όλα τα στάδια της καλλιτεχνικής διαδικασίας, ξεκινήσαμε από το artistic research μέχρι να καταλήξουμε στην τελική πρόταση για τα κουστούμια και την κατασκευή του ενός από αυτά σε κλίμακα.
Σε πρώτη ανάγνωση οι χαρακτήρες του έργου κάνουν εμφανή την ταξική ανισότητα που ενυπάρχει στον μικρόκοσμό τους. Ωστόσο σε δεύτερο επίπεδο φαίνονται, σε σημεία, να εξισώνονται , τα συναισθήματα να περιπλέκονται και οι προθέσεις να αμφισβητούνται.
Οι γυναικείοι χαρακτήρες του έργου είναι εμφανώς υποτιμημένοι και εξαρτώμενοι, γι αυτό το λόγο είναι συνειδητή επιλογή να αναδειχτούν, τόσο με τα υλικά που θα χρησιμοποιηθούν με τα κουστούμια, όσο και με τα χρώματα.
Η χρήση του πλαστικού, ως βασικό υλικό, καταδεικνύει την αναλωσιμότητα των χαρακτήρων και την ανάγκη ενός επίπλαστου κοινωνικού στάτους.
Ακολούθως, η επιλογή της χρήσης του πλαστικού γαντιού ως μοτίβο που επαναλαμβάνεται σε όλους τους χαρακτήρες, επιβεβαιώνει αυτήν την προσέγγιση καθώς και την αναγκαιότητα ενός γαντιού που θα θωρακίσει τους χαρακτήρες από τη βρωμιά του κόσμου που ζουν.

Έργο από τη μετέπειτα καλλιτεχνική/επαγγελματική πορεία

Blue beyond

Μάιος 2022, Θέατρο Θησείον, Αθήνα/ Σεπτέμβριος 2022, ΚΘΒΕ, Θεσσαλονίκη/ Δεκέμβριος 2023 Βερολίνο και Φρανκφούρτη

Συντελεστές της παράστασης
Σύλληψη-χορογραφία-καλλιτεχνική διεύθυνση: Ελεονώρα Σιαράβα
Χορεύτρια: Ευτυχία Στεφάνου
Sound Design: Γιάννης Τσιρίκογλου
Space Design: Ελεονώρα Σιαράβα
Φωτισμός: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Σύμβουλος δραματουργίας: Μπετίνα Παναγιωτάρα
Επιμέλεια σκηνικού χώρου: Χριστόφιλη Κοντολέφα, Αθηνά Κουμπαρούλη
Επιμέλεια κουστουμιού: Γεωργία Δίπλα
Βοηθός παραγωγής: Νεφέλη Βλαχούλη
Οπτική επικοινωνία: Χριστόφιλη Κοντολέφα

Μια παράσταση χορού για τον χρόνο ως βιωματική εμπειρία, φυσικό φαινόμενο και σωματικό συμβάν, που διατρέχει ένα συνεχές δημιουργώντας συγκλίνουσες χρονικότητες. Φαντάζεται έναν κόσμο όπου το μέλλον εισχωρεί στο παρόν και το παρόν ξεπροβάλλει στο μέλλον.
Λιτό, φουτουριστικό και άχρονο, το κοστούμι λειτουργεί ως επέκταση του σώματος και φορέας της έντασης του χρόνου. Αποχρώσεις ασημί και λευκού αντανακλούν φως και σκιά, δημιουργώντας ένα μεταβαλλόμενο περίγραμμα, άλλοτε ανθρώπινο και άλλοτε άυλο. Το ύφασμα τυλίγει το σώμα σαν λεπτό περίβλημα μνήμης και προβολής, συνομιλώντας με τον χώρο, τον ήχο και την κίνηση.Το ενιαίο πόδι (κολάν-κάλτσα) συνδέει το σώμα με το έδαφος και τον αέρα, λειτουργώντας ως δεύτερο δέρμα, μεταφέροντας την ακινησία και τη ροή. Οι μεταλλικές αντανακλάσεις και η απουσία ραφών υπογραμμίζουν την αίσθηση ενός αδιάσπαστου, υβριδικού σώματος που κινείται σε χρόνο χωρίς αρχή και τέλος.