Αθηνά Μποτωνάκη

she/her

Εικαστικός/Αρχιτέκτων

athinabotonaki@gmail.com και 00306972595681

athinabotonaki.com / @athinabot

Σκηνογραφία-Theatre Design/Scenography, διάρκεια: ένα έτος, αποφοίτηση: 2021

Η Αθηνά γεννήθηκε στα Χανιά το 1994. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου απέκτησε το δίπλωμά της το 2018. Εργάστηκε μερικά χρόνια ως αρχιτέκτονας και απέκτησε εμπειρία στο σχεδιασμό, την κατασκευή και την επίβλεψη, τόσο σε συνεργασία με αρχιτεκτονικά γραφεία όσο και σε δική της δουλειά. Αναζητώντας μια σύνδεση ανάμεσα στις σπουδές της και την αγάπη της για τις παραστατικές τέχνες, παρακολούθησε σεμινάρια Σκηνογραφίας και Θεατρικού Φωτισμού. Το 2022 ξεκίνησε να σπουδάζει στο πρόγραμμα Master Interior Architecture στη Βασιλική Ακαδημία Τέχνης της Χάγης, όπου, επεκτείνοντας το πεδίο της πρακτικής της πέρα ​​από το αυστηρό αρχιτεκτονικό πλαίσιο, εξερεύνησε τους τομείς της μυθοπλασίας, της σκηνογραφίας και της εγκατάστασης πολυμέσων. Μετά την αποφοίτησή της, το σκηνογραφικό της πρότζεκτ με τίτλο FAR FROM IT επιλέχθηκε να παρουσιαστεί στην Ολλανδική Εβδομάδα Ντιζάιν 2024 καθώς και της προσφέρθηκε η θέση της βοηθού στο μεταπτυχιακό τμήμα Interior Architecture.

Κείμενα, ποιήματα και ιδέες για σενάρια μελλοντικών ταινιών τριγυρνούν πάντα μέσα στο μυαλό της, έτσι οι σελίδες των τετραδίων της είναι γεμάτες με μικροσκοπικές σημειώσεις, στις οποίες συχνά ανατρέχει για έμπνευση και αναστοχασμό. Διατηρώντας την αφήγηση στο επίκεντρο της πρακτικής της, η Αθηνά εστιάζει στο σχεδιασμό χωρικών εμπειριών και αφηγήσεων.

Στο γνωστό έργο του Tennessee Williams, το σκηνικό του σπιτιού των Wingfield βασίζεται στις αναμνήσεις του Tom και ακολουθεί την αποσπασματική και – συχνά αφηρημένη – φύση της μνήμης. Δεν έχει σημασία πώς ακριβώς είναι τοποθετημένα τα δωμάτια, ούτε ο ακριβής αριθμός των επίπλων και των αντικειμένων στο σαλόνι: η προσέγγιση του χώρου είναι κυρίως διαισθητική.

Ένα μεγάλο χαλί βρίσκεται στο κέντρο της σκηνής ως σύμβολο της οικιακής ζεστασιάς και της περασμένης παιδικής ηλικίας. Ο Τομ θυμάται όλες τις λεπτομέρειες του, καθώς έπαιζε ξαπλωμένος στο πάτωμα για ώρες, σχεδιάζοντας ολόκληρους κόσμους ανάμεσα στις κλωστές του. Το ροζ αμπαζούρ του επιδαπέδιου φωτιστικού, του οποίου το κοκκινωπό φως καθορίζει τη νυχτερινή ατμόσφαιρα του σπιτιού. Και φυσικά το πορτρέτο του πατέρα, που δεσπόζει σε περίοπτη θέση, μόνο ως υπενθύμιση της απουσίας του.

Ένα άλλο βασικό στοιχείο της σύνθεσης είναι η εξωτερική μεταλλική σκάλα, αυτή που συνδέει το ‘έξω’ με το ‘μέσα’, το στενό οικογενειακό κύκλο με τον δημόσιο χώρο, την αφόρητα επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα με τον φωτεινό, ζωντανό κόσμο των κινηματογραφικών αιθουσών και των νυχτερινών κέντρων, των οποίων τα φώτα τρεμοπαίζουν απαλά στο τέλος του στενού δρόμου. Συχνά συναντάμε τον Τομ στη μεταλλική κουπαστή να καπνίζει, να ονειρεύεται, να περπατά στη λεπτή γραμμή μεταξύ των δύο κόσμων.

Εργα από τη μετέπειτα καλλιτεχνική διαδρομή της

FAR FROM IT

“A young woman recalls some of her last encounters with her father. Through a fragmentary landscape of memory, she unravels a chronicle of nostalgia, as perceived by two different generations.”

Personal memory, loss, and grief, disguised in the form of our belongings, shape our intimate spaces. Hoarding, as a compulsive behaviour, seems to provide a sense of safety and control through the accumulation of possessions, as it satisfies the need to keep one’s environment intact. Yet the things we choose to surround ourselves with are usually nostalgic traces, not only of past experiences, but also of general time periods that we, ourselves, may never have known. Can we then see compulsive accumulation as something creative? Or, in other words, is hoarding a world-building practice?

FAR FROM IT is the title of my graduation project at the Master Interior Architecture [INSIDE] program, in the Royal Academy of Art, The Hague. It is a time-based spatial installation that hovers between a theatre play and an audio book; placed on a small stage, it is a set frozen in time, filled with traces of a performance that has already happened. Based on a sci-fi story, the project invites us to have a look at nostalgia and migration through the lens of the current climate crisis and the inevitable end of the world as we know it.

[duration 15min.]