Γεώργιος Φυτάς

Multidisciplinary Designer

info@fytas.org | www.georgiosfytas.com

O Γεώργιος Φυτάς (γεν. Αθήνα, 1996) είναι διεπιστημονικός σχεδιαστής σκηνικού χώρου και κοστουμιών. Αποφοίτησε από το Τμήμα Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής της Σχολής Εφαρμοσμένων Τεχνών και Πολιτισμού του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και είναι μεταπτυχιακός φοιτητής του Master of Fine Art in Scenography (MFA Scenography) του Royal Central School of Speech and Drama, University of London, UK. Το έργο του ενσωματώνει το Carnivalesque, υφαίνοντας χωρικές αφηγήσεις που ταλαντεύονται ανάμεσα στο οικείο και το αφύσικο, αντλώντας συχνά έμπνευση από μυθικούς κόσμους. Δημιουργεί χειροποίητες εικαστικές εγκαταστάσεις χρησιμοποιώντας ένα ευρύ φάσμα μέσων, όπως γλυπτική, φωτισμό, σχέδια, κολλάζ, κοστούμια, έπιπλα, puppetry και περφόρμανς. Έχει συμμετάσχει σε μία ατομική και δέκα ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει εργαστεί ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος στο θέατρο, σε εκθέσεις και σε εκδηλώσεις.

————————————————————————-

Το 2022–2023 συμμετείχε στο Ετήσιο Εργαστήριο Σκηνογραφίας “Δραματουργία και Σκηνογραφία – Theatre Design/Scenography”, όπου δημιούργησε και παρουσίασε την εγκατάσταση Sanatorium (μεικτή τεχνική, 1.5m x 1.5m), εμπνευσμένη από τη νουβέλα του Μπρούνο Σουλτς Sanatorium Under the Sign of the Hourglass. 

Η εγκατάσταση διερευνά πώς θα μπορούσε να μοιάζει ένας τόπος αν ήταν φάντασμα – μια πόλη σε χειμέρια νάρκη, μια δομή φτιαγμένη από κόκαλα που αλλάζουν συνεχώς σχήμα, σαν καλειδοσκόπιο. Σε έναν χορευτικό, υπνωτικό ρυθμό, αυτές οι μεταμορφώσεις προκαλούν τη διάλυση του χρόνου και γίνονται ο μηχανισμός της κλεψύδρας.

Ένα από τα πιο πρόσφατα έργα του Γεώργιου Φυτά είναι το I saw an angel, γλυπτικό κοστούμι-περφόρμανς μεικτής τεχνικής την οποία επιμελήθηκε εξ ολοκλήρου — από τον σχεδιασμό και την κατασκευή έως και την εκτέλεση — και παρουσιάστηκε στο Royal Central School of Speech and Drama στο Λονδίνο το 2025. Το έργο, που έχει τη μορφή γλυπτικού κοστουμιού, διερευνά τον άνθρωπο ως μηχανή, ως μια διαδικασία μηχανικής ενσωμάτωσης και ταυτόχρονης διάσπασης της ταυτότητας. Το σώμα μεταμορφώνεται σε μάντρα και η μάντρα σε σκηνή· περιβάλλεται από υπολείμματα σκούτερ, τιμονιών, γραναζιών, φώτων και άλλων θραυσμάτων οχημάτων, τα οποία συγκροτούν ένα νέο βιομηχανικό δέρμα — μια χαοτική πανοπλία, ένα τερατώδες υβρίδιο, ταυτόχρονα χιουμοριστικό και ανατριχιαστικό.